Wystawa ,,Unruhe/Niepokój'' (Krzyś Bykowski, Aliaksandr Danilkin, Iza Michniowska)

13 marca, OP ENHEIM zaprasza na kolejną wystawę podsumowującą program mentorski skierowany do młodych twórczyń i twórców związanych z Dolnym Śląskiem. Będzie ją można oglądać do 10 maja 2026 roku.

W wystawie wezmą udział laureaci i laureatka szóstej edycji programu: Krzyś Bykowski, Aliaksandr Danilkin oraz Iza Michniowska.

Prace Izy Michniowskiej koncentrują się wokół ciała jako nośnika pamięci i traumy. Haftowane tamborki, przecięte i ponownie zszywane tkaniny, budują narrację o ranie, która nie znika, lecz przechodzi w proces gojenia. Nić staje się symbolem krwioobiegu, napięcia i delikatnej granicy między zniszczeniem a odbudową.

Abstrakcyjne, naturalnie barwione płótna Krzysia Bykowskiego odnoszą się do architektury i procesów erozji. Zacieki, rozmyte formy i napięta konstrukcja blejtramu sugerują kruchość systemów oraz materię wymykającą się kontroli. Jego malarstwo to zapis rozpadu, który równocześnie zawiera potencjał odradzania.

Aliaksandr Danilkin sięga do motywów białoruskiej tradycji i historii przemocy wpisanej w krajobraz. Totemiczne obiekty, rzeźby z chleba oraz słomiany pająk przywołują dawne rytuały ochronne. Kruche, organiczne materiały stają się znakami pamięci i próbą konstruowania tymczasowych schronień wobec niepokoju.

Punktem wyjścia dla wystawy Unruhe jest film Metropolis Fritza Langa, którego modernistyczna wizja przyszłości w momencie premiery była projekcją lęków XX wieku. Współczesna reinterpretacja futurystycznej wizji konfrontuje modernistyczne wyobrażenia przyszłości z doświadczeniem niepokoju obecnym w codziennym życiu współczesnego człowieka.

Tytułowe Unruhe, niemieckie określenie braku spokoju, permanentnego wytrącenia z równowagi i stanu czujności, staje się punktem odniesienia dla eksploracji relacji między czasem, systemami a ludzką wrażliwością. Ciało ludzkie jak i ciała prezentowanych na wystawie prac, funkcjonują tu jako medium, które manifestują ślady Unruhe – lęk, zmęczenie, traumę.

Wystawa rozpoczyna się od tej cielesnej perspektywy, traktując ją  jako refleksję o relacji między czasem, systemami a ludzką wrażliwością. Prezentowane obrazy i obiekty odwołują się do futurystycznej wizji, lecz zamiast dosłownych cytatów z filmu, niepokój pozostaje obecny w wystawowej ekspozycji składającej się z prac autorstwa trzech artystycznych indywiduów. Każda tkanina, fałda, zagięcie materiału, ornament czy rzeźbiarska wypukłość tworzy przestrzeń pełną ludowych wierzeń, osobistych doświadczeń i inspiracji czerpiących z natury na różne sposoby.

Ekspozycja została zaprojektowana jako podróż przez kolejne przestrzenie, w których prace artystów i artystki wchodzą ze sobą w dialog, tworząc spójną koncepcję narracyjną. Centralnym motywem wystawy jest Unruhe – brak spokoju, rozumiany nie jako chwilowy lęk, lecz trwały stan napięcia, symbolicznie obecny w każdym z prezentowanych dzieł.