Dracula

Dracula jest historią o strachu i walce ze złem, ale też angażującym zmysły i wyobraźnię pełnowartościowym doświadczeniem artystycznym. Cichy stuk kół pociągu, wycie wilków, dzwonek uprzęży – to droga Jonathana w głąb Karpat, do zamku hrabiego Draculi. Zgrzyta żelazny zamek w bramie. Głos gospodarza – uprzejmy, lecz niepokojący – zaprasza do środka. Korytarze długie i ciemne, powietrze ciężkie. Jonathan pisze list, który nigdy nie dotrze. Rozszyfrowuje znaki odmienności hrabiego. Blask księżyca, szepty, trzy kobiece głosy. Ich usta coraz bliżej. Draculi głos: „Zostawcie go. Jest mój”. Zło wyrusza w drogę. Londyn pogrąża się we mgle, psy wyją, a na szyi Lucy pojawiają się dwa krwiste ślady. Jej śmierć nie jest końcem. Wkracza profesor Van Helsing – człowiek nauki, który nie lekceważy przesądów. Razem z Jonathanem, Miną i grupą przyjaciół staje do walki. W opuszczonej posiadłości – kurz, zapach krwi i szczury. Dracula ucieka, ale dopada Minę. Jego pocałunek zostawia znak. Od tej chwili słyszy go w sobie, widzi to, co on widzi. Staje się jego odbiciem i jednocześnie kluczem do zguby. Ale czy serce przebite kołkiem wystarczy, by zatrzymać mrok w nas? Dracula w reżyserii Weroniki Zajkowskiej to spektakl, który się słyszy i czuje. Tu dźwięk staje się obrazem. Historia grozy Brama Stokera ożywa w pełnej dostępności dla osób niewidzących i niedowidzących, a jednocześnie wciąga także widzących – bo w mroku wszyscy odbieramy świat podobnie: przez głos, szmer, zmianę oddechu, zapach. To teatr, który przekracza wzrok i dotyka zmysłów, prowadząc widza w głąb opowieści. Kostiumy, zaprojektowane przez Aleksandrę Meller, są sensoryczne: potrafią zabrzmieć przy ruchu, mają wyczuwalne faktury, ciężar, tak by świat przedstawiony można było poczuć pod palcami. 634. premiera Teatru Polskiego we Wrocławiu