Kino we Wrocławiu (strona 3)

Linda próbuje poradzić sobie z tajemniczą chorobą dziecka, nieobecnym mężem, zaginioną osobą i coraz bardziej wrogimi relacjami ze swoim terapeutą.

Historia czterech kobiet z różnych dekad XX i XXI wieku, których losy splatają się wokół wiejskiego gospodarstwa w regionie Altmark. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelica i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich przeżywa podobne emocje - pierwszą miłość, bunt i rodzinne napięcia. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.

Ryan Coogler i Michael B. Jordan przedstawiają nową wizję strachu. #Grzesznicy Ryan Coogler, reżyser Czarnej Pantery i filmu Creed: Narodziny legendy, oraz wykonawca roli głównej Michael B. Jordan przedstawiają nowe oblicze strachu: Grzeszników. Chcąc zostawić za sobą burzliwą przeszłość, bracia bliźniacy (Jordan) wracają do rodzinnego miasta, żeby zacząć życie od nowa. Na miejscu przekonują się, że czeka na nich jeszcze gorsze zło. „Jeśli tańczysz z diabłem, diabeł kiedyś przyjdzie za tobą do domu”. W Grzesznikach, których scenarzystą i reżyserem jest nominowany do Nagrody Akademii Coogler, w podwójnej roli występuje Jordan (serie Czarna Pantera i Creed). Dołączyli do niego nominowana do Oscara Hailee Steinfeld (Bumblebee, Prawdziwe męstwo), Jack O’Connell (Ferrari), Wunmi Mosaku (Passenger), Jayme Lawson (Królowa wojownik), Omar Benson Miller (Prawdziwe kłamstwa) i Delroy Lindo (Pięciu braci). Film został wyprodukowany przez Cooglera i jego częstych współpracowników Seva Ohaniana oraz Zinzi Coogler. Producentami wykonawczymi są Ludwig Göransson, Will Greenfield i Rebecca Cho. W ekipie twórców Cooglera znaleźli się jego współpracownicy z planu filmów z cyklu Czarna Pantera: autorka zdjęć Autumn Durald Arkapaw, nagrodzona Oscarem scenografka Hannah Beachler, montażysta Michael P. Shawver, nagrodzony Oscarem kompozytor Ludwig Göransson i laureatka Oscara, scenografka Ruth E. Carter. Warner Bros. Pictures przedstawia produkcję Proximity Media w reżyserii Ryana Cooglera pod tytułem Grzesznicy.

„Być kochaną” – nowy film producentów „Najgorszego człowieka na świecie” – przewrotnie przypomina, że najważniejsza z miłości to ta, którą obdarzamy siebie samych. Czerpiąc z własnych doświadczeń, debiutująca w pełnym metrażu Lilja Ingolfsdottir stworzyła wielowymiarową opowieść o kobiecie, która po porażce pierwszego związku ma odwagę dać sobie drugą szansę. Wyróżniony aż pięcioma nagrodami na festiwalu w Karlowych Warach oraz niekwestionowany zwycięzca norweskiego odpowiednika Oscarów, „Być kochaną” urzeka empatią i szczerością w stawianiu pytań o miłość, bliskość i samoakceptację. Maria (Helga Guren) wchodzi w kolejną relację z nadzieją na nowy początek. Wystarczy jedno spojrzenie i czuje się, jakby znała Sigmunda (Oddgeir Thune) całe życie, a namiętny romans szybko przeradza się w poważny związek. Historia w „Być kochaną” zaczyna się tam, gdzie kończy się większość love stories. Codzienność w patchworkowej rodzinie szybko ujawnia niespełnione ambicje, niewyrażone uczucia i sprzeczne potrzeby, które kumulują się w emocjonalną bombę – a ta pewnego wieczoru wybucha. W „Być kochaną” przejrzy się wiele kobiet, które starają się pogodzić bycie partnerką i matką, bez rezygnowania z siebie. Empatyczny, ale stawiający na szczerość, pełen gniewu i łez, a jednak terapeutyczny film Norweżki proponuje głęboką refleksję nad tym, kim jesteśmy w relacjach i z czego rezygnujemy, próbując sprostać cudzym oczekiwaniom. „Być kochaną” pozwala jednak uwierzyć w kolejną szansę, widząc w kryzysie początek pięknej, nowej relacji: ze sobą.

29 stycznia 2024 roku. Wolontariusze Czerwonego Półksiężyca odbierają telefon alarmowy. W Gazie, w samochodzie pod ostrzałem uwięziona jest sześcioletnia dziewczynka, która błaga o pomoc. Ratownicy, starając się utrzymać z nią kontakt, robią wszystko, by dotarła do niej karetka. Dziewczynka miała na imię Hind Rajab.

Film Davida Dietla to remake duńskiego filmu „Długa historia w skrócie”. Akcja filmu zaczyna się w 2019 roku, u progu pandemii, którą reżyser wkomponowuje w fabułę opowieści o grupie przyjaciół i ich mniej lub bardziej skomplikowanych relacjach. Osią filmu jest Ellen, singielka poszukująca miłości i to z jej perspektywy poznajemy powiązane z nią osoby i epizody z ich życia. Tłem do tego zbiorowego portretu niemieckiej klasy średniej są różne uroczystości, imprezy urodzinowe czy towarzyskie spotkania bez specjalnej okazji. To podczas nich poznajemy wydarzenia z życia różnych przyjaciół. Dialogi między nimi płynąswobodnie, ich rozmowy dotyczą zarówno rzeczy ważnych, jak i tych błahych. Poczucie wspólnoty łączy i pozwala wszystkim wrócić do codziennego życia z poczuciem wzmocnienia. Umiejętność celebrowania bycia razem, także wtedy, gdy było to zabronione, daje obrazowi Dietla niezwykle pozytywną energię, która nie znika nawet wtedy, gdy pojawiają się konflikty, dramaty i niespodziewane zawirowania emocjonalne. „Ludzie kochają się, kłócą i potem godzą, teraz jest czas, by pielęgnować swoją przyjaźń - mówił w jednym z wywiadów reżyser - Ludzie są szczęśliwsi, jeśli spędzają dużo czasu z przyjaciółmi. Nie traćcie więc nadziei, nawet w trudnych chwilach. Starajcie się świętować i tworzyć jak najwięcej pięknych wspomnień, bo to właśnie one pozostaną w waszej pamięci na całe życie”. Wielkim atutem tej nietypowej „komedii romantycznej” są wybitni aktorzy, tworzący wyraziste postaci balansujące między radościami i kryzysami codziennego życia.

Po wyzwoleniu Jugosławii spod nazistów Lovro buduje błyskotliwą karierę jako uznany reżyser, dzieląc szczęśliwe życie z partnerem i przyjaciółmi. Jednak w 1957 roku komunistyczny reżim zaczyna obawiać się jego twórczości i stylu życia. Zdeterminowani, by uciszyć jego głos, partyjni funkcjonariusze wysyłają agenta, który ma przeniknąć do jego kręgu i zniszczyć wszystko, co dla niego ważne. Misja politycznej kontroli przeradza się w niebezpieczną grę lojalności i zdrady, zmuszając Lovro do obrony nie tylko swojej pracy i relacji, ale i samej wolności. Oficjalny chorwacki kandydat do Oscara 2024 w kategorii najlepszego filmu międzynarodowego.

Przed nauczycielem szkoły podstawowej Michele Cortese zdaje się otwierać nowe życie. Po 35 latach nauczania w miejskiej dżungli, przeprowadza się ze stolicy Włoch do odległej sielskiej wioski Rupe w Parku Narodowym Abruzji. Przydział do pracy w Instytucie im. Cesidio Gentile jest spełnieniem jego marzeń. Ma nadzieję, że w tym spokojnym miejscu uda mu się znaleźć szczęście i odzyskać wiarę w wartość zawodu nauczyciela. Jednak życie w górach, i to w środku zimy, jest bardziej wymagające, niż mógł sądzić. Powoli pokonuje swe wielkomiejskie przyzwyczajenia i zżywa się z – początkowo podśmiewającymi się z niego - mieszkańcami wioski. Kiedy wszystko wydaje się iść w dobrym kierunku, nadchodzi niespodziewana wiadomość, że szkoła zostanie zamknięta w czerwcu z powodu braku zapisów. Rozpoczyna się wyścig z czasem, a pomysł na ocalenie szkoły wydaje się być mocno kontrowersyjny…

Zadziwiający dokument irańskich filmowców przedstawia dzień z życia Panahiego, po złożeniu apelacji od wyroku za "szerzenie propagandy przeciwko systemowi", którym skazano go na więzienie i 20-letni zakaz pisania scenariuszy, reżyserowania i opuszczania kraju. Film zrealizowany przez Jafara Panahi i jego przyjaciela, dokumentalistę Mojtabę Mirtahmasba. Nakręcony kamerą video jeden dzień z życia szykanowanego filmowca, oczekującego na werdykt sądu, został skopiowany na pendrive'a i przemycony z Iranu do Europy.

Kot przyzwyczajony jest do spędzania dni we własnym towarzystwie. Wydreptuje swoje kocie ścieżki i śpi w ulubionych miejscach w domu, który, choć pełny śladów ludzkiej obecności, zdaje się należeć już tylko do niego… Jednak do czasu. Gdy tajemnicza powódź pochłania znany kotu świat, jedynym schronieniem przed wielką falą staje się stara, drewniana łódź. Szansę na przetrwanie znajdują w niej również inni – kapibara, ptak, lemur i pies – wśród których kocia natura i niezależność są wystawiane na próbę.

Jacques i jego przyjaciel z dzieciństwa Enzo rywalizują o mistrzostwo w nurkowaniu bez butli. Obaj chcą pobić kolejny rekord.

Szesnastoletnia Luca jest gwiazdą mediów społecznościowych. Jak przekonują zdjęcia, filmy i posty na Instagramie prowadzi, wraz ze swoimi rodzicami, idealne życie. Ich firma influenserska „our_bright_life” to rodzinny, świetnie prosperujący biznes. Dzięki niemu rodzicom udało się osiągnąć nie tylko finansowy sukces, ale także awans społeczny, o czym przypominają córce, gdy ta próbuje schronić się przed wszędobylskim okiem kamery i zawalczyć o minimalną choćby niezależność. Dziewczyna nie ma praktycznie żadnych kontaktów z rówieśnikami, a jedynym jej powiernikiem jest jej własny awatar. Kiedy więc buntuje się i na kilka dni ucieka z domu do hotelu, aby móc spotkać się z realnymi ludźmi, harmonijny świat wspaniałej rodziny zaczyna się walić. Remedium na niesubordynację Luki ma być powiększenie rodziny i uczynienie z dziecka, które się urodzi, nowego centrum instagramowej uwagi. „W świecie, w którym prywatność staje się towarem, a rodzinne życie treścią do sprzedaży, film "Babystar" Joschy Bongarda stawia niewygodne pytania o granice internetowej obecności. To satyra na rzeczywistość, w której dzieci rodzą się przed kamerą, a miłość i intymność przeliczane są na zasięgi.” - pisze o filmie Joscha Bongarda Karolina Stankiewicz w Wirtualnej Polsce, a sam reżyser dodaje: „To nie jest film o złych rodzicach, lecz o systemie, który ich do pewnych działań zmusza. Żyjemy w późnym kapitalizmie popychającym ludzi do rzeczy, których inaczej by nie zrobili. Nie chodzi więc o jednostki, lecz o system kształtujący nasze wybory.”

Tytułowy bohater, Donnie (Jake Gyllenhaal), jest nastolatkiem, uważanym za niezrównoważonego psychicznie. Pewnego dnia ujrzał dziwną postać: człowieka-królika, który wywabił go nocą z domu, przez co uratował chłopakowi życie. Podczas kolejnych "wizyt" królik wyjawia mu, że jest przybyszem z przyszłości i pragnie zapobiec pewnym zdarzeniom. W tym celu Donnie zostaje zobligowany do wykonania różnych przedziwnych, destrukcyjnych dla otoczenia zadań. Wraz z rozwojem akcji okazuje się jednak, że nakazy przybysza nie były bezpodstawne... Film porusza temat podróży w czasie, możliwości jego odwrócenia i zmiany wydarzeń oraz tajemnicy, jaką jest nasz umysł. Polska premiera filmu: 9 stycznia 2026 roku. „Donnie Darko” nigdy wcześniej nie miał w Polsce dystrybucji. Wprowadzany jest na ekrany 25 lat po premierze światowej. W kinach pokazana zostanie wersja kinowa „Donnie Darko”.

Jeden z najważniejszych tytułów berlińskiej sekcji Perspectives. Kryminalne kino moralnego niepokoju, czarno-biały film, w którym nic nie jest czarno-białe. Debiut węgierskiego reżysera Bálinta Dániela Sósa stawia bohatera przed dramatycznym wyborem: czy skłamać w obronie syna, czy ujawnić prawdę, która może na zawsze zmienić życie 12-latka? Sándor, wdowiec z dwójką dzieci, próbuje rozpocząć nowe życie i nowy związek. Cichą euforię gasi jednak wypadek podczas przyjęcia u partnerki i jej córeczki. Kogo chronić, o co walczyć, a przede wszystkim komu wierzyć? Sós dostrzega i ubiera w szaty greckiej tragedii dylematy, które na co dzień towarzyszą rodzicielstwu, precyzyjnie trafia w kwestie zaufania i nawigowania pomiędzy miłością do dzieci a potrzebą akceptacji ze strony dorosłych i koniecznością przestrzegania norm społecznych. I jak w żadnej opowieści o ojcostwie, tak i w tej nie mogło zabraknąć czarnego humoru.

Czy zastanawiałeś się kiedyś, co zrobisz z resztą niedziel swojego życia? Zapraszamy Cię do zastanowienia się nad tym naprawdę trudnym pytaniem! Skąd taki pomysł? Dowiecie się dokładnie 26 grudnia. Tego dnia polską premierę kinową będą miały „Niedziele. Film opowiada historię Ainary, siedemnastolatki, która zamiast planowanej kariery akademickiej postanawia pójść do… zakonu zamkniętego. Jej decyzja wstrząsa rodziną i zupełnie wywraca jej pozornie spokojne życie do góry nogami. Film o dojrzewaniu, rodzinie i decyzjach, które determinują nasze życie. "Niedziele" to rzadki przypadek filmu, który zdobył zarówno uznanie krytyków, jak i serca setek tysięcy widzów w hiszpańskich kinach.

DKF w KNH – styczeń 2026 14 stycznia, środa, godz. 19:0028 stycznia, środa, godz. 18:45 Bilety Są takie historie, które nie dają spokoju. Paradoksalnie, im więcej wiemy, tym więcej pojawia się pytań. W styczniowym cyklu DKF-u w Kinie Nowe Horyzonty snuć się będą niewiarygodne teorie i nierozwiązywalne wątpliwości. Cel jest jeden: dotrzeć do prawdy. Ale czy na pewno tego chcemy? Program pokazów „Oczy szeroko zamknięte”, reż. Stanley Kubrick – 14 stycznia, środa, godz. 19:00 „JFK”, reż. Oliver Stone – 28 stycznia, środa, godz. 18:45 Do zobaczenia w KNH!

22 listopada 1963 roku to jedna z najczarniejszych dat w historii Stanów Zjednoczonych. Wtedy to, podczas przejazdu otwartym samochodem przez ulice Dallas, doszło do zamachu na prezydenta Johna F. Kennedy’ego, w wyniku którego poniósł on śmierć. Domniemanym zabójcą był Lee Harvey Oswald, były żołnierz Marines, niekryjący się ze swoimi lewicowymi sympatiami. Niedługo potem sam został postrzelony przez właściciela lokalnego klubu nocnego Jacka Ruby’ego, nie dożył więc procesu, a powołana w celu wyjaśnienia zabójstwa prezydenta Komisja Warrena orzekła, że Oswald był jedynym sprawcą, wykluczając tym samym teorię o spisku. Innego zdania jest prokurator okręgowy Nowego Orleanu Jim Garrison, który wraz ze swoim zespołem rozpoczyna na własną rękę śledztwo mające na celu wyjaśnić tę tragiczną, ale i dość tajemniczą sprawę. Krok po kroku, odnajdując kolejnych świadków oraz docierając do zatajonych do tej pory dowodów, próbuje udowodnić, że zabójstwo Kennedy’ego nie było szaleńczym aktem jednego człowieka, a precyzyjnie zaplanowanym, i w konsekwencji wykonanym, zamachem stanu, za którym stali wysocy urzędnicy państwowi, z Lyndonem Johnsonem na czele. Oliver Stone urasta do miana filmowego kronikarza XX-wiecznej historii Stanów Zjednoczonych. O wojnie w Wietnamie opowiadał w Plutonie (1986) oraz Urodzonym 4 lipca (1994), zamachowi terrorystycznemu z 11 września, którym jeszcze nie tak dawno żył cały świat, poświęcił z kolei World Trade Center (2006). Szczególne zainteresowanie wzbudzają jednak u reżysera postaci amerykańskich prezydentów. Obok JFK zrealizował fabularyzowaną biografię Richarda Nixona ( Nixon , 1995), a w 2008 roku swoje kolejne dzieło W. poświęcił George’owi Bushowi. Na tle dwóch pozostałych bogato przeplatany archiwalnymi materiałami JFK wyraźnie się wybija. Decydując się na realizację tego filmu, Stone oparł się na dość kontrowersyjnej teorii lansowanej w książkach Jima Garrisona oraz Jima Marrsa. Co niezwykle istotne, reżyser nie feruje wyroków, a skupia się raczej na bardzo rzetelnej wiwisekcji śledztwa, zasypując widza szeregiem pytań i co rusz rodzących się wątpliwości. O społecznej potrzebie powstania tej produkcji niech świadczy fakt, że wielu aktorów skłonnych było całkowicie zrezygnować ze swoich gaż. Obraz Stone’a, choć mocno kontrowersyjny, zyskał uznanie Amerykańskiej Akademii Filmowej, która nominowała go do Oscara aż w ośmiu kategoriach. [Źródło: Kuba Armata, Magazyn Stowarzyszenia Filmowców Polskich ]

Jack prowadzi podwójne życie. Stateczny i przykładny w swym wiejskim domu, w mieście przyjmuje fałszywą tożsamość i pozwala sobie na więcej. Podobną maskę przywdziewa jego przyjaciel Algy. Chcąc zaimponować dwóm atrakcyjnym kobietom, panowie wpadają w sieć kłamstw, w której muszą umiejętnie nawigować. Max Webster (Życie Pi) reżyseruje tę przezabawną opowieść o tożsamości, podszywaniu się i romansie. Inscenizację sfilmowano na żywo w National Theatre w Londynie.

Monachium, 1962 rok. 12-letnia dziewczynka podejmuje trudny i odważny krok: pozywa swojego ojca. Prawdziwa, poruszająca historia pierwszej w Niemczech znanej sprawy, gdzie dziecko oskarżyło swojego rodzica o przemoc. Karla nie tylko odważnie zabiera głos i domaga się sprawiedliwości dla siebie, ale, dzięki wsparciu sędziego Lamy i jego sekretarki, pani Steinberg, robi to na własnych zasadach. Nie zgadza się na szczegółowe zeznania i tym samym powrót do traumatycznych wydarzeń. Dzięki temu także my, jako widzowie otrzymujemy portret silnej, walczącej o sprawiedliwość osoby, a nie ofiary. W roli głównej znakomita Elise Krieps, córka Vicky Krieps.

Młody książę, rozdarty między lojalnością a własnymi wątpliwościami, żyjący w świecie pełnym władzy i przywilejów, ośmiela się postawić fundamentalne, wszystkim nam bliskie pytanie. Za reżyserię tej błyskotliwej, stylowej i pełnej mrocznego humoru reinterpretacji odpowiada Robert Hastie („Standing at the Sky’s Edge”, „Operation Mincemeat”), zastępca dyrektora artystycznego National Theatre.

Nanning, dwunastoletni bohater najnowszego filmu Fatih Akina, to uosobienie porządnego chłopca z tamtych czasów, jest dobrze wychowany, posłuszny, kochający rodziców i narodowosocjalistyczną ojczyznę. Zbliżający się koniec drugiej wojny i bombardowania niemieckich miast to powód przeprowadzki z Hamburga na tytułową wyspę Amrum, do domu rodzinnego matki. Chłopcu nie jest łatwo zintegrować się z lokalną społecznością, która mówi niezrozumiałym dialektem i w przeciwieństwie do rodziców oraz wuja, partyjnego funkcjonariusza, sceptycznie podchodzi do nazistowskiej ideologii, szczególnie w obliczu coraz trudniejszych warunków codziennego życia. Po urodzeniu czwartego dziecka, w dniu samobójstwa Hitlera, matka Nanninga popada w głęboką depresję i odmawia przyjmowania pokarmów, mówiąc, że jedyne na co ma ochotę to bułka z masłem i miodem. Jak w klasycznej baśni syn staje przed nie lada wyzwaniem i trudnościami, które musi pokonać, aby spełnić jej życzenie. Fatih Akin zaadaptował i wyreżyserował wspomnienia z dzieciństwa swojego przyjaciela i mentora, znanego niemieckiego aktora Harka Bohma, któremu, ze względu na podeszły wiek, nie starczyło sił na realizację tego projektu. Film jest opowieścią o przyspieszonym dorastaniu w niełatwych czasach i nietypowym miejscu. Mieszkańcy wyspy Amrum mówią zagrożonym wymarciem północnofryzyjskim dialektem zwanym Öömrang. Ich rytm życia wyznaczają tu nie tylko typowe codzienne czynności, ale też przypływy i odpływy morza, odcinające wyspę od kontynentu. Wielkim atutem filmu, który swoją premierę miał podczas ostatniego festiwalu w Cannes w sekcji Un certain regard, są znakomite zdjęcia Karla Waltera Lindenlauba podkreślające surową urodę tego niezwykłego miejsca.

Nowy Jork przełomu lat 80. i 90. wygląda tu jak miejsce, w którym kazanie spotyka klub nocny, a grzech czai się za każdym rogiem - zwykle w czerwonej sukience. „Śmierć przez pokusę” to miejski horror zrobiony z ambicją, który chce być jednocześnie ostrzeżeniem moralnym, erotycznym thrillerem i opowieścią o demonach... czasem dosłownie. Fabuła skupia się na młodym, religijnym mężczyźnie, który przyjeżdża do miasta, by zostać pastorem. Szybko okazuje się jednak, że Nowy Jork to nie tylko dusze do zbawienia, ale też kobieta-demon, uwodząca mężczyzn i wysyłająca ich prosto do piekła - po krótkim, intensywnym romansie. Seks, grzech i kara idą tu ramię w ramię, a film ani przez chwilę nie udaje subtelności. „Śmierć przez pokusę” ma klimat nocnego kina VHS: neonowe światła, zadymione wnętrza, jazzowo-funkowy soundtrack i erotykę podszytą kaznodziejskim tonem. Każda scena wygląda, jakby powstała gdzieś pomiędzy teledyskiem R&B a późnowieczornym kinem erotycznym z ramówki kablówki. Film balansuje na granicy powagi i pulpy. Z jednej strony chce być ostrzeżeniem przed grzechem, z drugiej - wyraźnie czerpie przyjemność z pokazywania pokus, przed którymi ostrzega. Efekt jest nierówny, momentami naiwny, ale właśnie w tym tkwi jego urok: to horror, który jednocześnie potępia i celebruje swoje własne obsesje.

Film dokumentalny z Łukaszem Wróblem – spotkanie po seansie Zapraszamy na film dokumentalny Krzysztofa Jagiełki, a po projekcji na spotkanie z twórcą filmu i bohaterem, Łukaszem Wróblem. Łukasz Wróbel, ultramaratończyk, zmagając się z osobistymi słabościami i przeciwnościami losu, pokazuje, że siła tkwi nie tylko w ciele, ale przede wszystkim w umyśle. To nie tylko opowieść o biegu – to film o: przyjaźni zaufaniu miłości pracy zespołowej Pokazuje, że za każdym wielkim wyczynem stoi nie tylko hart ducha i mięśnie, ale także drużyna ludzi, którzy wierzą, wspierają i dbają o siebie nawzajem. Dochód z biletów wspiera Fundację Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową.

Kino warte Nobla: „Szatańskie tango” i „Harmonie Werckmeistera” 17 stycznia 2026, sobota, godz. 13:0031 stycznia 2026, sobota, godz. 17:00 Bilety Literacka Nagroda Nobla dla Lászla Krasznahorkaia to doskonały pretekst, by ponownie spojrzeć na dwa arcydzieła Béli Tarra, powstałe we ścisłej współpracy z pisarzem: „Szatańskie tango” i „Harmonie Werckmeistera”. Program przeglądu „Szatańskie tango” – 17 stycznia, sobota, godz. 13:00 „Harmonie Werckmeistera” – 31 stycznia, sobota, godz. 17:00 Po pokazie „Harmonii Werckmeistera” odbędzie się rozmowa o przenikaniu się literatury i filmu z udziałem: Urszula Honek – autorka tomów poezji Sporysz, Pod wezwaniem, Zimowanie, Poltergeist oraz zbioru opowiadań Białe noce. Laureatka wielu prestiżowych nagród literackich, m.in. Nagrody im. Kościelskich i Nagrody Conrada. Emilia Konwerska – poetka, literaturoznawczyni, publicystka i kuratorka. Autorka książek poetyckich 112 i Ostatni i pierwszy kajman, dwukrotnie nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia. Przegląd realizowany jest we współpracy z Wrocławskim Domem Literatury, z którym współtworzymy również cykl „Dom w Kinie”. Do zobaczenia w KNH!